Fotoskiasis 2015

Back to Exhibitions

  On 05 – 14 June 2015 organized a photographic exhibition from the “Photographic Group of Technical University of Crete” ( “Fotoskiasi” ), titled “FOTOSKIASIS 2015”
The theme of exhibition has to do with the landscape, in modern and traditional style.
The exhibition take place at the church of San Rocco, a building since 1630 which is located in the northwest corner of the square of Splanzia, in the center of the old town of Chania, and at the underground fountain of Splantzia.
My participation is with two photos, “Mist of the dream” and “Escape”.

I would like to get lost in the fog
and meet all the characters of fairy tales.
Fog, is blowing like a feather in the wind.
Curious is the wandering in the fog!
Solitary shrubs and stones,
no tree sees it’s neighbor.
Now I am looking for the cloudy, like the clear once I was looking before.
I like misty dreams to escape,
I need to escape and travel in the fog
not to see the walls built around my life.
I love to gallop in unbridled grasslands of mind
stretching beyond, stretching around
and they named me the mist
the mist of the dream!  

 Στις 05 Μαΐου – 14 Ιουνίου 2015 διοργανώθηκε η φωτογραφική έκθεση της “Φωτογραφικής Ομάδας Πολυτεχνείου Κρήτης” ( “Φωτοσκίαση” ), με τίτλο “Φωτοσκιάσεις 2015” .
Το θέμα της έκθεσης ήταν η Τοπιογραφία, μοντέρνα και κλασσική. Η έκθεση έλαβε μέρος στον Ναό του Αγίου Ρόκκου, ένα κτίριο του 1630 το οποίο βρίσκεται στην βορειοδυτική γωνία της Πλατείας της Σπλάντζια στο κέντρο της Παλιάς Πόλης των Χανίων, και την Υπόγεια Κρήνη της Σπλάντιας. 
Στην παρούσα έκθεση παρουσιάζω δύο έργα, την φωτογραφία “Η Άχνα του Ονείρου” και την “Απόδραση”.

Θάθελα να χαθώ μες την ομίχλη
και να συναντήσω όλους τους χαρακτήρες των παραμυθιών.
Ομίχλη, που πνέει σαν το φτερό στον άνεμο
Περίεργη, η περιπλάνηση στην ομίχλη!
Μοναχικοί οι θάμνοι και οι πέτρες,
κανένα δέντρο δεν βλέπει το διπλανό του.
Το θολό τώρα αναζητώ όπως το διαυγές αναζητούσα κάποτε,
μου αρέσουν τα ομιχλώδη όνειρα για να δραπετεύω. 
Έχω ανάγκη τις δραπετεύσεις και τα ταξίδια στην ομίχλη 
για να μην φαίνονται τα τείχη που έχτισε γύρω μου η ζωή.
Μου αρέσει να καλπάζω στα αχαλίνωτα λιβάδια του νου 
να απλώνομαι πέρα, να απλώνομαι γύρω
και με είπανε άχνα
η άχνα πως είμαι του ονείρου.  

 

Αφήστε μια απάντηση